ความหวานของไข้หวัด ที่ไม่มีวันหาย

“เคยไปฮ่องกงมั้ย”
“ไม่เคยเลย”
“อยากไปไหม”
“เฉยๆ นะ”
“Goodnight”
“อ่าวว ทำไมวันนี้นอนไว”
“ไข้จับ…. รักษาสุขภาพด้วย”
“โอเค หายไวๆ เป็นไรไปคงไม่มีคนคุยด้วย อยู่ห้องเพื่อนยิ่งเซงๆอยู่”
“งั้นเดี๋ยวจะรีบหายเลย”

ความจริงอย่างเดียวในโลกออนไลน์ที่ฉันดันเลือกใช้มันมาคุมบังเหียนชีวิตตัวเองคือ -เพื่อนแนะนำ
ผนวกกับความคิดประกอบร่างด้วยเหตุผลตัวเองอย่างเนิร์ดๆว่า หากเจอหน้ากันมันคงไม่รู้ตัวตนอะไรกันมาก เพราะคงจะต้องเกร็งใส่กันตลอดเวลา คุยกับบนโลกออนไลน์ก็อาจจะดีเหมือนกัน เราอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยในการถามไถ่ของเรา ส่วนเธอก็อยู่ห่างไกลนับไมล์

หลังจากนั้นทุกอย่างก็เริ่มขึ้น
ข้อความเข้า
ข้อความออก
รอคอย
ตอบกลับ

ยอมรับว่ามันไม่ใช่การคุยกันครั้งแรกในชีวิตกับคนแปลกหน้า แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะไม่เป็นตัวเองขนาดนี้ ฉันไม่ชอบให้คนมาถามว่ากินข้าวหรือยัง ทำอะไรอยู่ มันเป็นคำถามทีตีความได้หลายแง่ บางครั้งอาจเป็นบทสนทนาที่แฝงไปด้วยความห่วงใย หรืออีกนัยหนึ่ง มันอาจไม่ได้แฝงอะไรเลย เป็นเพียงประโยคคำถามเพราะต้องถามก็เท่านั้น

แต่ในเมื่อมีคนถาม ฉันก็ตอบ พรางสงสัยว่าจะมีใครมีคำถามอื่นที่ดึงดูดให้อยากตอบได้บ้างไหม
และเธอก็เข้ามาพร้อมเสียง “อะแห่ม” เหมือนคนกำลังไอ
ฉันพึ่งรู้หลังจากนั้นไม่นานว่านั่นเป็นสัญญาณในการทำให้คนที่เธอคุยด้วยสนใจ
ฉันจำไม่ได้มากนักว่าหลังจากนั้นเราเป็นเช่นไรต่อ
แต่จำได้ว่า เราคุยกันในขณะที่คุยกับคนอื่น
แต่คนอื่นพอคุยแล้วก็ไม่เหมือนที่เราคุยกันเอง
การมีเธออยู่ เหมือนมีอยู่เพื่อฉัน
ความสัมพันธ์หวานเบา
เหมาะควรกับวัยวันที่โตพร้อมจะออดอ้อน
และเว้นช่องว่างในระยะที่พอดี

แต่ความพอดี อาจไม่ดีพอสำหรับทุกความสัมพันธ์ ฉันพึ่งรู้นับเป็นครั้งที่ร้อยได้แล้วมั้งว่าคนที่คุยกันได้ลงตัวมากแค่ไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าบั้นปลายมันจะงดงาม มิหน้ำซ้ำยังทิ้งแผลในใจไว้พร้อมกับคำถามที่ถูกแช่แข็งไว้อย่างไม่มีวันรู้ลืม

ความร้าวรานหวานละลาย – ความสัมพันธ์คลุมเครือและความไม่ชัดเจนบนเนื้อหาทั้งหมดของเล่มนี้ ถูกขยี้ตะบี้ตะบันด้วยความต้องการชั่วคร่าว เป็นได้แค่ของกินเล่นฆ่าเวลา กับบทสนทนาที่มาแล้วก็ไป ก่อนจะปล่อยความเจ็บปวดทิ้งไว้ให้กับคนที่ ‘เผลอ’ ให้ใจไปมากกว่าที่ควรเป็น
อ่านๆ ไปฉันก็พอรู้ได้ว่า

 

ทุกสิ่งล้วนเป็นของชั่วคราว

แต่ความชั่วคราวนี่แหละที่คอยสร้างบาดแผลให้เจ็บลึก

ซึ่งก็แปลกดี ความเจ็บแบบนี้มักชอบวูบไหวเข้ามาในห้วงเวลาสั้นๆ และคนเราก็พร้อมจะหมกมุ่นอยู่กับมันได้นานแสนนาน
บางคนเป็นสัปดาห์ บางคนเป็นเดือน บางคนเป็นปีๆ แต่สำหรับบางคนอาจจะอยู่กับมันไปจนวันที่หัวใจแหลกสลาย

แล้วคุยกันว่าไง
อ่านเอาแล้วกัน ขี้เกียจเล่า

“เคยไปฮ่องกงมั้ย”
“ไม่เคยเลย”
“อยากไปไหม”
“เฉยๆ นะ”
“Goodnight”
“อ่าวว ทำไมวันนี้นอนไว”
“ไข้จับ…. รักษาสุขภาพด้วย”
“โอเค หายไวๆ เป็นไรไปคงไม่มีคนคุยด้วย อยู่ห้องเพื่อนยิ่งเซงๆอยู่”
“งั้นเดี๋ยวจะรีบหายเลย”

แค่นี้หรอวะ ?!
อืม แค่นี่แหละ

ก็อย่างที่กูบอกไง
แค่บอกกูว่า เดี๋ยวจะรีบหาย
ใครจะไปคิด

ว่าจะหายไปจริงๆ

คนเราจะมีความหมายต่อใครสักคน
ก็ต้องเคยผ่านการเป็นคนไร้ความหมายจากคนอื่นมาเสียก่อน
หรืออาจเป็นเพราะฉันยังคงผ่านมาไม่มากพอ

จึงยังไม่พบกับใครคนนั้นสักครั้งจริงๆ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.