โตขึ้นจึงรู้ว่า…

​เพื่อนๆ ว่าเมื่อโตขึ้น

ทุกวันที่ผ่านไปมีอะไรที่ต่างไป

จากความคิดในตอนที่เรา

ยังเป็นเด็กเป็นวัยรุ่นบ้างครับ?

=====================

 

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

ช่วงวัยเด็กมีค่าแค่ไหน

ตอนกระเปี๊ยกรีบเร่งอยากโตเร็วไว

แต่วันนี้อยากกลับไปเหมือนวันวาน

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า
วันเวลามีค่ามหาศาล
ก่อนเคยปล่อยทิ้งเฉยเลยผ่าน
จนวันนี้ต้องทนทรมานกับการเสียดาย
เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า
ชีวิตเราล้วนถูกกำหนดค่าความหมาย
ไม่ได้อิสระเสรีสุขสบาย
โดยมีเจ้านาย คือ “หน้าที่” เป็นผู้คุมลงทัณฑ์

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

ทุกความปรารถนาเป้าหมายใฝ่ฝัน

ไม่อาจเกิดขึ้นสำเร็จได้ฉับพลัน

ต้องตั้งมั่นและรู้จักรอคอย

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

ปริญญามีค่าเพียงเล็กน้อย

เป็นหลักฐานที่บางทีก็หลักลอย

เพราะเรายังด้อยยังอ่อนประสบการณ์

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

ชีวิตไม่ได้เกิดมาแค่สนุกสนาน

โกรธ เครียด เกลียด เศร้า สารพัดด้าน

คือพื้นฐานที่ต้องก้าวข้ามผ่านไป

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

ความรักไม่ได้แค่หน้าตาสดใส

ความรักไม่ใช่แค่เรื่องของหัวใจ

ความรักเป็นยังไงกันแน่ก็ไม่รู้

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

สิ่งล้ำค่า งดงาม เลิศหรู

บางทีก็มีไว้เพียงแค่ให้มองดู

ใช้เรียนรู้ไม่ได้มีไว้เพื่อครอบครอง

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

ท้ายรถกระบะมีค่าเพียงบรรทุกของ

ไม่มีที่ว่างพอสำหรับพ่อแม่ญาติเพื่อนพี่น้อง

ตามครรลองความปลอดภัยใครบางคน

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

ความดราม่าเป็นดั่งเช่นดอกผล

มีคนปลูกมีคนเก็บกินขายเวียนวน

ประโยชน์ล้นจนทุกคนหมายปอง

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

สติปัญญาไม่ได้มาจากแค่สมอง

แต่เกิดได้จากการหมั่นเรียนเพียรทดลอง

รู้จักตรองรู้จักคิดพิจารณา

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

ยิ่งหนีปัญหาก็ยิ่งเจอปัญหา

ได้รู้ว่าความผิดหวังเป็นเรื่องธรรมดา

ที่เยียวยาได้ด้วยการปล่อยวาง

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

มนุษย์คือเทวาผู้สร้าง

มนุษย์คือซาตานผู้ทำลายล้าง

มนุษย์ทำได้ทุกอย่างตามใจ

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

แม้รู้มามากมายขนาดไหน

แต่บางทีก็เอาแต่รู้เรื่องใครใคร

จนไม่รู้ไม่สนใจเรื่องตน

.

.

.

เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า

แม้ร่ำเรียนมาหลายสำนักแห่งหน

แม้รู้รอบกว้างไกลทั่วสากล

ก็หนีไม่พ้นยังต้องเรียนรู้อยู่ดี

.

.

.

เพราะโตขึ้นเราถึงรู้ว่า

สิ่งที่เราคิดไม่จำเป็น

ต้องเป็นแบบนั้นเสมอไป

.

.

และเพราะเราโตขึ้น

เราถึงได้รู้ว่ายังมีอะไร

อีกหลายอย่างที่เรา

ไม่เคยรู้มาก่อน

.

.

นั่นเองที่เป็นเหตุผล

ให้เราจำเป็นต้องโตขึ้น

และลุกขึ้นเพื่อก้าวเดินต่อไป

เพื่อก้าวข้ามผ่านวันนี้ไปให้ได้

เพื่อเติบโตต่อไปบนเส้นทาง

ของการเรียนรู้สิ่งใหม่

จนกว่าจะค้นพบความหมาย

ของชีวิตที่เราพอใจ

.

.

หรือตราบเท่า

ที่ลมหายใจ


…ยังเป็นของเรา…



บิว บันดาลใจ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.