อ่าน : บ้านเล็กในป่าใหญ่

 

อ่าน ‘บ้านเล็กในป่าใหญ่’ แล้ว ทำให้ผมคิดถึงเมืองไทยเมื่อร้อยกว่าปีก่อน แม้วรรณกรรมจะให้ภาพชีวิตชาวอเมริกัน แต่ก็มีความพ้องพานในบางอย่างที่ทำให้ผมคิดถึงเมืองไทยในอดีต

วรรณกรรมเล่าเรื่องวิถีชีวิตครอบครัวอเมริกัน ลอร่า อิงกัลล์ส ไวล์เดอร์ ราวร้อยกว่าปีก่อน สมัยที่ป่ายังล้อมเมือง และผู้คนตั้งบ้านเรือนห่างไกลตามชายป่า พวกเขาทำมาหากินด้วยการเก็บของป่ามาแปรรูปเป็นอาหารเก็บไว้กินตลอดฤดูหนาว ที่หิมะจะจับตัวหนาจนต้องอาศัยอยู่ในบ้านเป็นส่วนใหญ่ ทั้งดักจับล่าสัตว์ ทำเนยจากนมสด การหาน้ำตาลจากต้นเมเปิล (ซึ่งเหมือนชาวยางทำการกรีดยาพาราในบ้านเรา) การหาน้ำผึ้ง สู้กับหมี การทำนา และอื่นๆ

ภาพชีวิตเช่นนี้ก็คงเหมือนกันทั่วโลกสมัยที่เมืองและเทคโนโลยี ยังไม่ขยายตัว ซึ่งเป็นฉากตอนหนึ่งของสังคมที่ผมชอบนึกถึงเสมอ โดยเฉพาะเมื่อต้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์ไทยสมัยใหม่ หรือสังคมต้นรัตนโกสินทร์ที่กำลังเปลี่ยนมาเป็นสังคมระบบการค้าและการเข้ามาของเทคโนโลยีสมัยใหม่

บ้านเล็กในป่าใหญ่ในอเมริกา จึงทำให้ผมนึกถึงวิถีชีวิตในเมืองไทยด้วยเหตุผลนี้อย่างเทียบเคียงกันไปในขณะอ่าน คือทำให้พอนึกออกว่าภาพชีวิตจะเป็นประมาณไหนนั่นเอง

ที่ว่าวรรณกรรมสะท้อนสังคมก็อาจเป็นเช่นนี้ด้วย คือสะท้อนให้เห็นภาพชีวิตในสังคมที่เราไม่ค่อยได้นึกถึง และวรรณกรรมทำให้นึกถึงอย่างรู้สึกอย่างเห็นภาพและมีชีวิตชีวา

หนังสือชุด บ้านเล็กในป่าใหญ่ ของ ลอร่า อิงกัลล์ส ไวล์เดอร์ เป็นหนังสือคลาสิกทั้งทางวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ที่ใคร ๆ ก็น่าจะได้อ่าน และก็คงอ่านกันมามากต่อมากแล้ว อ่านเพื่อรู้เพื่อเข้าใจว่า ชีวิตผู้คนยุคบุกเบิกจัดการชีวิตและปัญหาการกินอยู่อย่างไรกลางป่ากลางเขาที่แตกต่างจากชีวิตเราอย่างไร

การเข้าใจชีวิตในสังคมที่แตกต่างกัน ไม่ว่าในแง่พื้นที่หรือเวลา ว่าแต่ละสังคมมีวิธีจัดการชีวิตอย่างไรนั้น ทำให้เรามีชุดข้อมูลและทางเลือกที่หลากหลาย

การมีทางเลือกหลากหลายก็ย่อมทำให้เราไม่จนตรอกแต่อุดมปัญญา ซึ่งสังคมที่ปฏิเสธสิทธิในการเลือกไม่มีทางจะได้เป็น

Naripon

***

หนังสือ : บ้านเล็กในป่าใหญ่
ผู้เขียน : ลอรา กินกอลส์ ไวล์เดอร์
สำนักพิมพ์ : แพรวเยาวชน, สนพ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *