ความจริงขวางคอความตาย

ผมมักออกแบบการตายให้ตัวเองอยู่ตลอดเวลา และเห็นตัวเองตายอยู่ในนั้นซ้ำแล้วซ้ำเหล่าไม่มีวันจบ

ลมตีสองกระแทกร่างกายที่กำลังหล่นลงจากริมระเบียงตึกสูง
นิ้วมือผลักประตูรถออกในขณะที่ความเร็วเกินร้อยแปดสิบบนถนนร้อนระอุ
ยาไข้หวัดหลากหลายเม็ดที่ทำให้หลับไร้กำหนด

ความตายเป็นเรื่องที่ท้าทายขีดจำกัดของมนุษย์ได้อย่างสุดขีด เราวางฉาก คิดหาทางและใช้เวลาต่อวิธีนั้นๆ เพียงเพื่อจบปัญหาที่จะไม่มีวันกลับมาเจอมันได้อีก
ซึ่งหากเราไม่รีบกันจนมากเกินไปนัก เรื่องจริงที่ยืนยันได้อย่างหนึ่งคือ ไม่ว่าเราจะยินยอมหรือยื้อยุด วันหนึ่งเราได้ตายแน่ๆ
มันแค่เราต้องเลือก

สรุปแล้ว, การที่ผมมัวแต่คิดเรื่องแผนผังการตายบ่อยๆ อย่างนี้ บางครั้งมันค่อนข้างดูดีและเรียกความมั่นใจให้กับสิทธิในการตายที่เรามอบให้ตัวเองได้ แต่แท้จริงลึกๆ แล้ว
ผมอาจยังไม่กล้าพอที่จะตาย

เพราะผมกลัว

ไม่รู้ว่าเมื่อตายไปแล้ววิญญาณของผมมันจะไปอยู่ตรงไหน มันจะถูกทำลายฉีกขาดจนแหลกสลายในโลกหลังความตายหรือไม่ และเมื่อตายไปแล้ว ผมเองจะเสียใจกับอะไรบ้างที่ผมพลาดโอกาสไป
ไปจนถึง ดีใจกับอะไรบ้างที่ผมพลาดมันไปบ้างก็ดี

ผมทำได้แค่คิด แต่สุดท้ายมันก็เกินสติสัมปชัญญะจนเกินไป และวงโคจรมันก็จะมาจบลงที่เดิม

คือ

ผมไม่รู้

แต่ที่รู้ๆ การมีชีวิตอยู่แบบผมมันก็ไม่ได้แย่ แต่แค่มันไม่ง่าย
แล้วเอาไงดีละทีนี้, อยู่ก็หนัก จากไปก็ทรมาน มันเลยทำให้ผมต้องติดอยู่กับความครึ่งๆ กลางๆ ของความเป็นและความอยากตาย

“เวลาเดินเงียบงันร้าวเป็นเงาพราวติดตามชีวิต “ความตาย” รู้หน้าที่จึงเข้ามาเกี่ยวข้องเฉพาะตอนจบ ชีวิตเเบ่งฉากชีวิตเป็นเรื่องๆ “ความรัก” เป็นแรงดึงดูดควบคู่ระยะทางของเวลาซึ่งจัดแสง ปรับบท เปลี่ยนชุด และใช้ฉากเปลืองที่สุด”–

หนังสือเรื่อง -ความรักขวางคอความตาย เป็น 10 เรื่องสั้นที่จับใจความได้ยากจนบางครั้งอยากจะขว้างทิ้ง

ไวยากรณ์ที่ฉวัดเฉวียนพลุ่งพล่าน บริบทเหนือจริงสุดบ้าคลั่ง อารมณ์และฉากความทรงจำอันหน้าขยะแขยง ทุกอย่างเหล่านี้ได้ทำงานบางอย่างกับผมแบบถี่ๆ ทั้งฉุดรั้ง ทั้งเหนี่ยวขึง ทั้งเบื่อหน่าย และถึงที่สุดคือ มันท้าทายประสบการณ์การอ่านจนฉุดกระชากความต้องเอาชนะให้โชติช่วงด้วยการพยายามลัดเลาะอ่านให้จบเล่มได้ในที่สุด

ไม่รู้ว่ามีใครเลือกอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยความต้องการเดียวกับผมไหม เพราะสำหรับผมแล้ว เหตุผลสองสามอย่างที่อ่านก็เพียงแค่อยากรู้ว่า ความรักมันขวางคอความตายได้อย่างไร? อะไรกันที่ทำให้ตัวละครในนั้นไม่เลือกปลดปล่อยตัวเองจากความเจ็บปวดที่สุดจะทานทน? ผู้เขียนกำลังจะสื่อสารอะไรกับผู้อ่านอย่างเราในเชิงนามธรรม และเรารู้สึกต่อมันเช่นไร?

ซึ่งประเด็นมันอาจอยู่ที่ตรงนี้ ผมมักเป็นพวกตั้งคำถามและหวังว่าหนังสืออาจจะให้คำตอบบางอย่างที่เคียงข้างกับเหตุผลที่ผมว่ามันน่าพอใจ

แต่หนังสือเล่มนี้กลับไม่ใช่อย่างนั้น

ในทางหนึ่งหนังสือเล่มนี้อาจกำลังตอบคำถามที่ผมเตรียมมา
หรือไม่ก็อีกทาง มันอาจจะไม่ได้ตอบอะไรเลย

“เมื่อความรักหมั้นหมายความตาย ผมจะกลายเป็นคนอีกคนหนึ่ง”–

ผมไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า และไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น แต่หากโลกนี้จะมีดีกับผมอยู่บ้าง ผมก็อยากเป็นโรคอะไรสักโรค

การได้ย้ายตัวเองไปอยู่ในกลุ่มที่เฉพาะเจาะจง มันอาจเป็นเครื่องยืนยันทางใจอย่างหนึ่งว่าเรายังมีเพื่อนที่เป็นเหมือนๆ กันกับเรา พวกเรากำลังจะผ่านมันไปด้วยกัน
ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่แบบใครก็แบบหนึ่ง

ท้ายที่สุดแล้วการเยียวยาต่อสิ่งที่เกิดขึ้นภายในอาจอยู่แค่ว่า เรารู้ตัวว่าเราเป็นอะไรและรู้ว่าใครที่อยู่ข้างๆ เรา

แต่โลกไม่ค่อยดีกับผมเท่าไหร่ มันไม่ค่อยตอบสนองต่อผมไม่ว่าทางไหนทั้งสิ้น

ผมไม่ได้ป่วย

ผมไม่ได้ตาย

ผมยังอยู่

และยังคอยรับมือกับทุกๆอย่างไป
ไม่เว้นวัน

______________________________

 

หนังสือ : ความรักขวางคอความตาย
ผู้เขียน : อุเทน มหามิตร
สำนักพิมพ์ : P.S.

ส่วนหนึ่งจากหนังสือ–

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *